Delen     Populaire blogs     Volgende blog »
Blog maken     Inloggen
_
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord


Klik hier voor meer informatie.
Mantelzorg
_
Home__Weblog__Prikbord__Foto's__Links__Gastenboek__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


In dit blog wil ik verslag doen van de veranderende relatie met mijn ouders en schoonmoeder. Moeilijk, soms verdrietig maar vaak ook vrolijk en altijd waardevol.



Mijn Profiel

WillemijnF
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privé bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



Categorieën Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Cito
16 april 2019 10:38

Afscheid
19 maart 2019 15:10

Boot te koop... of toch niet?
29 november 2018 10:44

Mijn geld is weg!
23 november 2018 13:30




Fotoboeken

Nog geen foto's toegevoegd.






Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door sippy om 00:20
_
Sippy Online

Door douwe om 00:17
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door bellahelena om 00:16
_
Bellahelena Online

Door douwe om 00:12
_
Douwe Online

Door douwe om 00:09
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door LadyLely om 23:57
_
LadyLely Online

Door TontenBrinke om 23:55
_
TontenBrinke Online

Door barth. om 23:52
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst





_

Andere artikelen



Mijn geld is weg!


De telefoon gaat. Ik zie op het display dat het mijn schoonmoeder is en ik neem op. “Dag ma”.

“Hallo Willemijn. Ik moet geld hebben want ik moet de pedicure betalen. Wil jij geld voor me pinnen?”

“Natuurlijk ma, ik kom het morgen even langsbrengen is dat goed? “. “ Ja hoor, het heeft geen haast. Dag Willemijn” en de verbinding is verbroken. Ze is niet zo van de lange telefoongesprekken, mijn schoonmoeder.

96 is ze en ze woont sinds een jaar naar volle tevredenheid in een zorginstelling. Heel lang was ze redelijk zelfstandig en kon ze het met de ondersteuning van mijn man en mij nog behoorlijk redden thuis. Toen brak er een periode van intensere zorg, opnames en toenemende onzekerheid en angst aan. Ze is blij met haar appartementje in de zorginstelling en doet actief mee met alle activiteiten, vindt dat ze er heerlijk eet en dat alle verzorgers heel lief zijn. We hebben het huisje gezellig gemaakt met haar vertrouwde spulletjes en een prikbord met foto’s van vroeger en nu, ontvangen kaartjes en tekeningen van de achterkleinkinderen. Wij wonen in de buurt dus zeker twee keer per week komen wij even bij haar langs.

De volgende dag breng ik 100 euro in vijf briefjes van twintig en ik laat haar zien dat ik het in het zwarte portemonneetje stop en terugleg in haar kluisje. “Dank je wel hoor, dan kan ik haar betalen, want ik had geen geld meer”. We drinken een kopje koffie samen en we babbelen wat. Ze vertelt graag over vroeger en meestal dezelfde verhalen. Dat geeft niet, ik praat met haar mee en even later ga ik weer naar huis.

Een paar dagen later belt ze me weer: “Willemijn, je moet geld halen want ik moet de pedicure betalen”. “Mam, dat heb ik al gedaan hoor, er zit 100 euro in het zwarte portemonneetje. Vijf briefjes van twintig”. “Nou ik heb gekeken hoor, maar er zit niks in. Ik dacht het ook eerst, maar ik denk dat je het nog niet hebt gepind”. Er ontstaat een gesprekje vol verwarring. Ik vraag haar om toch nog even goed in het portemonneetje te kijken. Dat zou ze doen en ze belooft terug te bellen.

Het geld blijft weg. Ze heeft alle zakken doorzocht en ook het etuitje in haar rollator, maar ze vindt niets. “Mam, ik kom morgen wel even langs, dan zoeken we samen en desnoods pin ik opnieuw geld. maak je nou maar geen zorgen en ga lekker slapen. Het komt wel goed”.

De volgende ochtend belt ze me al vroeg. “Willemijn je hoeft niet te komen want ik heb de pedicure wel betaald”. “Nou ma, ik kom toch maar even want dat geld is nog steeds weg toch? “ “Is er geld weg? “ “Lieverd, tot zo, ik kom eraan.”

Ik tref haar heel verdrietig aan. Er schiet een brok in mijn keel. Ik loop naar haar toe en knuffel haar.

Dan open ik de kluis, pak het portemonneetje en haal er vijf briefjes van twintig uit. Opgelucht laat ik het haar zien. “Nou, ik snap er niks van. Jij kan toveren”, zegt ze. “Ja, goed he? ”, zeg ik en we lachen samen. Ik bel de pedicure, ze bevestigt dat mijn schoonmoeder nog niet heeft betaald en ik zeg dat ik het geld even kom brengen. De vrouw is vol begrip en doet verder niet moeilijk.

Ik haal koffie en mijn schoonmoeder zegt: “Kom eens hier, ik ben zo opgelucht”. Ze knuffelt me weer. We praten en ze blijft maar herhalen dat ze er niets van snapt. Ik probeer de zorgen bij haar weg te nemen, wil dat ze het van zich afzet, het is geregeld en klaar. Ik heb met haar te doen.

De band met mijn schoonmoeder is niet altijd zo geweest. Mijn leven van werkende moeder die zelf over haar geld beschikte en kleding kocht in plaats van zelf te maken botste nogal met haar visie op hoe een vrouw moest zijn. Maar we hebben elkaar leren waarderen en door de zorg om haar is onze relatie heel erg veranderd. Ik heb bij mezelf een verzorgende kant ontdekt die ik nooit had vermoed. Ik heb veel geduld met en ben zorgzaam naar kinderen , maar had maar weinig met oude mensen.

Maar vorig jaar heb ik haar verzorgd, gewassen, verschoond. Heb haar magere naakte lijfje in mijn armen gehad toen er röntgenfoto’s moesten worden gemaakt. Ze ging steeds zwaarder op me leunen en ik verbaasde mezelf dat ik dit allemaal gewoon deed en kón. Dát aspect van de mantelzorg hoor ik eigenlijk nooit. Ik vind het positief want ik ben blij verrast dat ik dit kennelijk in me heb. Het is aan haar te danken dat ik dit heb ontdekt.

Ik sta op. Zij gaat eten. Vis, want het is vrijdag. Ze verheugt zich erop. “Eet smakelijk mam, maandag kom ik weer”. “Dag Willemijn, bedankt he? “




Geplaatst op 23 november 2018 13:30 en 560 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Joke  
23 nov 2018 13:57
Dat heb je heel mooi vertelt en er spreekt veel liefde uit en zo herkenbaar.

Fijn weekend Gr Joke

Gribou---Greet  
23 nov 2018 16:16
Wat mooi en liefdevol beschreven Willemijn , fijn dat je er zo voor je schoonmoeder kan zijn .

Ik wens je een prettig weekend
groet Greet
_





_
WillemijnF  
23 nov 2018 16:25
Dank je wel Joke en Greet. Mijn eerste weblogverhaal, ook voor mij een beetje spannend. Jullie ook een fijn weekend.

Benneke  
23 nov 2018 17:19
Goed en ontroerend verhaal geschreven Willemijn.

Een groet van Benneke
_





_
Marynote  
23 nov 2018 19:11
Fijn dat je nog zoveel voor haar kunt betekenen Willemijn

WillemijnF  
23 nov 2018 19:42
Dank je wel voor jullie lieve reacties, Benneke en Marynote.
_





_
LuciaT..1  
23 nov 2018 19:48
Wat fijn dat je dit voor haar kan doen en dat de visie hoe een vrouw zou moeten zijn geen rol meer speelt.
Grappig om te lezen dat je verrast ben dat je deze kant ook bij jezelf aantrof. Zelf is me dat ook ooit overkomen. Niet betreft verzorging, was mijn baan altijd, maar op ander vlak.
Soms denk ik dat sommige dingen op je pad komen en dat je dan merkt hoe goed je er mee om kunt gaan. Iedere schoonmoeder gun ik zo'n liefdevolle schoondochter als jij.

WillemijnF  
23 nov 2018 19:57
Wat een lieve reactie Lucia. Ik vind het mooi dat je ook op mijn leeftijd nog verrast kunt worden door eigenschappen die je kennelijk ook nog hebt. Ook ben ik me bewust van de relatie die verandert. Ik denk daar veel over na en vandaar dit blog. Op de profielfoto bij dit weblog zie je mijn vader met één van onze kleinzoons. De eerste en vierde generatie, dat ontroert me.
_





_
LuciaT..1  
23 nov 2018 20:10
Mooi die foto. Lief!

Je ouders en je schoonmoeder maken een proces door van ouder worden, fysiek en mentale veranderingen die jou als naaste ook beïnvloeden tijdens jouw levensproces. Ik denk dat je daardoor andere kanten van jezelf kan leren kennen. Boeiend hoor!

Marianne  
23 nov 2018 20:32
Prachtig beschreven.
_





_
Redone  
23 nov 2018 21:59
Wat mooi en ook emotioneel om te lezen Willemijn, hier klinkt een hoop liefde uit, maar ik weet ook dat het moeilijk is, onze zoon die overleden is, is jaren lang ook mantelzorger geweest voor zijn vriendin.
Fijn weekend, en je eerste blog is prachtig!

WillemijnF  
23 nov 2018 22:18
Bedankt voor jullie reactie Marianne en Redone. Ik heb lang geaarzeld om hier een blog te starten, maar dit verhaal moest er gewoon uit. De verhalen rond de ziekte en het overlijden van jullie Johan heb ik steeds gevolgd met diep respect voor hoe je het wist te verwoorden, Ria. Zelf helpt schrijven mij om mijn emoties te een uitweg te geven, alleen heb ik het nog nooit gedeeld.
De positieve reacties die ik vandaag op mijn eerste blogje heb gekregen zijn in ieder geval erg fijn en een stimulans om door te gaan.
_





_
Barth.  
24 nov 2018 02:15
Ik heb ook je zo mooi beschreven verhaal gelezen, Willemijn.
Je schreef ook: “k verbaasde mezelf dat ik dit allemaal gewoon deed en kón. Dát aspect van de mantelzorg hoor ik eigenlijk nooit.”

Dat herken ik uit de tijd dat ik zelf al die jaren met die mantelzorg voor mijn ouders bezig was. Hoewel de persoonlijke verzorging toen vooral de taak van de thuiszorg was, waren er toen ook wel van die momenten dat er op dat moment even geen thuiszorghulp was maar dat er wel even accuut met de persoonlijke verzorging geholpen moest worden. Bijvoorbeeld Bij die kwetsbare momenten na ongelukjes bij de toiletgang, soms midden in de nacht, En als aanwezige mantelzorger doe je dan gewoon wat op zo’n moment nodig is om je vader of moeder uit de kwetsbare situatie en het hulpeloze gevoel te helpen. Wassen, verschonen hoorde erbij. Ik heb zulke momenten gekend zowel met met mijn vader als met mijn moeder. Momenten van diep wederzijds vertrouwen.

WillemijnF  
24 nov 2018 03:50
Bedankt voor je reactie Barth. Ja het ging in dit geval ook om de momenten dat er geen thuiszorg was hoor. Ik verzorgde haar niet continu. En dan doe je gewoon wat nodig is om de door jou beschreven reden. Ik heb haar de eerste keer gevraagd of ze het goed vond dat ik haar hielp en toen zei ze: "Als jij het doet vind ik het niet erg." Vertrouwen inderdaad en eigenlijk is dat, als je het goed beschouwt, een geschenk.
_