Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord


Klik hier voor meer informatie.
Mantelzorg
_
Home__Weblog__Prikbord__Foto's__Links__Gastenboek__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


In dit blog wil ik verslag doen van de veranderende relatie met mijn ouders en schoonmoeder. Moeilijk, soms verdrietig maar vaak ook vrolijk en altijd waardevol.



Mijn Profiel

WillemijnF
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Cito
16 april 2019 10:38

Afscheid
19 maart 2019 15:10

Boot te koop... of toch niet?
29 november 2018 10:44

Mijn geld is weg!
23 november 2018 13:30




Fotoboeken

Nog geen foto's toegevoegd.






Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door Wibootje om 23:10
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Petronella48 om 23:03
_
Petronella48 Online

Door jocowi om 23:00
_
Fotowedstrijd foto beoordeeld

Door jocowi om 23:00
_
Jocowi Online

Door Rob1949 om 22:57
_
Rob1949 Online

Door lguhs om 22:56
_
Lguhs Online

Door Marc om 22:56
_
Nieuw Weblog gastenboek bericht geplaatst

Door jansenjmh50 om 22:54
_
Jansenjmh50 Online





_

Andere artikelen



Boot te koop... of toch niet?

Mijn ouders hebben een boot. Ze hebben al ruim vijftig jaar een boot en na mijn moeder is dat de grote liefde van mijn vader. Sterker nog, mijn moeder heeft vaak verzucht dat “die man” gekker op zijn boot is dan op haar. Waarop mijn vader steevast antwoordt dat dát logisch is, omdat de boot nooit zeurt.


Mijn vader is geboren en getogen in Rotterdam. Zijn vader werkte in de haven, zijn broers werkten in de haven en zo ook mijn vader. Vanaf zijn veertiende. Mijn vader rook altijd naar een mengsel van diesel en geteerd touw en ik hield van die lucht. Toen mijn zusje en ik klein waren was mijn vader sleepbootkapitein en af en toe nam hij zijn gezin zondags mee en voer hij met ons naar de Lek om te zwemmen. Ook mocht ik in de schoolvakanties geregeld een dagje mee en het gevoel dat hoorde bij het drinken van het eerste bakkie koffie in de warme kajuit met mijn vaders collega’s, een heel klein beetje misselijk vanwege het onmogelijk vroege uur , kan ik nog zó oproepen..

Toen er in de haven geen werk meer was verhuisden we en kwam mijn vader aan wal te werken. Dat was ook het moment dat mijn ouders een casco kochten. Mijn vader heeft het helemaal zelf ingebouwd en de boot is vanaf dat moment zijn grote trots, zijn lust en zijn leven. Hoe slordig hij thuis ook is, de boot wordt zomers altijd gepoetst en de gangboorden en het dek elke dag geschrobd. Bijna alle gesprekken komen uiteindelijk wel weer bij de boot uit. Verre vakanties, een huisje huren, een busreis…het is allemaal niet aan de orde, “zomers gaan we met de boot”. Punt. In het seizoen is het veel varen, maar buiten het seizoen is er, net zo belangrijk, de bijna dagelijkse gang naar de haven voor , ja voor wat eigenlijk? Aan een boot zit altijd werk, maar niet onbelangrijk, op een haven vind je gelijkgestemden en mijn vader geniet van het contact met andere botenbezitters. Het vormt, zeker sinds zijn pensioen, zijn voornaamste sociale kring.

Maar de boot moet weg. Dat wil mijn moeder. Zij wordt langzamerhand steeds banger en ja, je springt op je 85e ook niet meer soepeltjes met een touwtje de kade op. Ze ziet er steeds meer tegenop. Mijn vader is het met haar eens. ’s Winters dan. In het voorjaar besteedt hij uren aan het opknappen van de boot “zodat ie er netjes uitziet als iemand hem wil kopen”. Er wordt een bordje “Te koop” achter de voorruit in de kajuit geplaatst. Dan komt er op een dag iemand met serieuze interesse. Na de bezichtiging noemt mijn vader de prijs en de man zegt erover na te denken. Een paar dagen later belt hij met de mededeling dat hij de boot wil kopen. Dan verhoogt, tot mijn moeders verbijstering , mijn vader á la minute de vraagprijs. Hij licht het later toe: “Ik heb te weinig gevraagd ,ik kan er makkelijk meer voor krijgen als hij zo snel hapt.” De zomer breekt aan en mijn ouders gaan weer varen. Het bordje wordt weggehaald want “ik heb me het leplazerus gewerkt aan die boot, daar laat ik een ander toch niet van profiteren. Dat komt in het najaar wel weer.” In het najaar is er altijd wel iets dat dringend gerepareerd moet worden (“dat moet eerst in orde, want zo kun je hem niet verkopen”). In de winter “koopt niemand een boot, dus dan ga ik niet adverteren” en in het voorjaar begint het hele circus opnieuw. Al een jaar of vijf.

Ik voel de pijn van dit afscheid. Het niet los willen laten. Het hoofd dat begrijpt, maar het hart dat niet wil. Oud worden, het is steeds meer afscheid nemen van wat je allemaal kon.




Geplaatst op 29 november 2018 10:44 en 282 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Redone  
29 nov 2018 10:59
Ja ik begrijp het, zolang je het kunt is het moeilijk om een beslissing te nemen en stel je het uit, maar opeens kan het dan wel te laat zijn, ik hoop dat ze nog even genieten!!!
Wij hebben heel lang een stacaravan gehad in Zeeland, we konden alles, totdat Ben een een beroerte kreeg, ik mijn rug brak, en dan komen toch de beperkingen en ga je tegen het werk opzien ieder jaar, toen hebben we in '16 de beslissing genomen, verkopen, nog geen spijt gehad!!

WillemijnF  
29 nov 2018 11:10
Het is voor mijn vader zo'n belangrijk deel van zijn leven. Hij is altijd bezig met die boot. Hij vindt de gedachte om hem van de hand te doen gewoon verschrikkelijk. Vwb het schilderwerk hebben we weleens voorgesteld om het zware werk uit te besteden. Dat heeft ie één keer gedaan. Hij keek de arme man constant op zijn vingers en had overal commentaar op. Hij kan het gewoon niet aanzien: een ander met zijn handen aan zíjn boot.
_





_
Redone  
29 nov 2018 11:52
Zolang hij het kan, laat hem het lekker doen, zo belangrijk!!!!

Gribou---Greet  
29 nov 2018 13:38
Ik kan me heel goed voorstellen dat je vader de boot niet wil loslaten , niet alleen is hij de boot dan kwijt maar ook de vrijheid van op het water zijn en de sociale contacten die anders zullen worden.
Ik heb meelij met je moeder , dat iets waar zij tegenop ziet al zoveel jaren doorsuddert. Bang zijn en op het water zijn is een zeer slechte combinatie
Als je moeder niet meer mee zou gaan zal je vader dan alleen gaan varen ? .

'k Hoop voor jullie allen dat het verstand gaat zegevieren in plaats van het gevoel .

groet Greet
_