Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord


Klik hier voor meer informatie.
Mantelzorg
_
Home__Weblog__Prikbord__Foto's__Links__Gastenboek__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


In dit blog wil ik verslag doen van de veranderende relatie met mijn ouders en schoonmoeder. Moeilijk, soms verdrietig maar vaak ook vrolijk en altijd waardevol.



Mijn Profiel

WillemijnF
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Cito
16 april 2019 10:38

Afscheid
19 maart 2019 15:10

Boot te koop... of toch niet?
29 november 2018 10:44

Mijn geld is weg!
23 november 2018 13:30




Fotoboeken

Nog geen foto's toegevoegd.






Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door Marc om 23:41
_
Nieuwe Weblog reactie geplaatst

Door Marc om 23:38
_
Nieuwe Weblog reactie geplaatst

Door Leo1946 om 23:38
_
Leo1946 Online

Door redone om 23:37
_
Redone Online

Door Marc om 23:36
_
Nieuwe Weblog reactie geplaatst

Door Riekje52 om 23:34
_
Riekje52 Online

Door barth. om 23:33
_
Barth. Online

Door SiebevanderBij om 23:17
_
SiebevanderBij Online





_

Andere artikelen



Afscheid



Het is stil in de ziekenhuiszaal. Alleen de monitor waaraan de patiënt is gekoppeld laat af en toe een piepje horen. De patiënt is mijn schoonmoeder. Ze slaapt na een nacht vol onrust waarbij ze schreeuwde en alle naalden en slangetjes uit haar lichaam trok.


Ze vonden haar op de grond in haar kamer in het verzorgingshuis. Helemaal verward en met een flinke hoofdwond werd ze per ambulance naar het ziekenhuis overgebracht. Daar werd geconstateerd dat ze een herseninfarct heeft gehad. Als wij haar voor het eerst zien, op de SEH nog, lezen we de paniek in haar ogen. Aan haar haren kleeft bloed. Ze praat onsamenhangend. Ik pak haar hand en probeer haar gerust te stellen. “Je bent gevallen mam, je bent in het ziekenhuis. Ik ben er en Hans is er ook.”

Dan vraagt de arts ons even mee te komen. Hij legt uit dat ze een zwaar infarct heeft gehad, éénzijdig verlamd is, een delier heeft en vertelt ons er rekening mee te houden dat ze ernstige hersenschade heeft opgelopen. Dan de vraag: “Wilt u dat we reanimeren bij een hartstilstand? “ Ik slik, net een half uur geleden zat ik nietsvermoedend thuis aan mijn kopje thee en nu deze vraag….

Er gaat van alles door me heen. Wat betekent dit? Gaat ze dood? Moet ze naar een verpleeghuis? Ik wil alleen nog maar bij haar zijn op dit moment, haar hand vasthouden en haar geruststellen.

Eenmaal op de zaal op de afdeling Neurologie houdt ze niet op te vragen waar ze is. Ze zoekt mij constant met haar ogen. Ik blijf haar zo rustig mogelijk uitleggen dat ze in het ziekenhuis ligt en dat ze een beroerte heeft gehad. “Een beroerte nog wel, toe maar”, zegt ze. Het bevalt haar duidelijk maar niets en ze wil naar huis. Tientallen malen vertel ik haar dat ze een tijdje in het ziekenhuis moet blijven.

Die nacht schreeuwt ze voortdurend en trekt de infusen en de katheter uit haar lichaam. Ze wil weg en is in paniek. We krijgen de vraag of er de komende nacht iemand bij haar kan slapen en we besluiten dat ik dat zal zijn. Ze kalmeert als ze mijn stem hoort en ik begrijp nog redelijk wat ze zegt. Ze heeft het over iemand die steeds hetzelfde woord zegt en dat ze daar gek van wordt. “Steeds hetzelfde woord”, versta ik.

Ik begrijp er eerst niets van totdat ik zie dat ze reageert op het piepje van de monitor. Ik vraag of dat geluid niet uit kan, maar dat blijkt moeilijk. Ik dring aan, vraag naar het nut van die monitor en nadat verschillende artsen en verpleegkundigen zich over dit “probleem” hebben gebogen mag ze worden afgekoppeld. Ik zie dat ze ontspant.

Nog een dag later vinden mijn man en ik haar wat vooruitgegaan. Ze is beter te verstaan en rustiger.

Dan vertelt de arts dat er een bacterie in haar bloed is aangetroffen en hij adviseert alle behandelingen te stoppen en ook om te stoppen met sondevoeding en het toedienen van vocht. Wij hebben maar één wens: dat ze niet lijdt. We kunnen het aanstaande overlijden accepteren, het lijden echter niet. Er volgen drie dagen waarbij wij zo’n 6 á 7 uur per dag aan haar bed zijn. Ze zakt steeds verder weg en haar adem stokt steeds vaker en langer. Na die drie dagen wordt ze naar haar huisje in de zorginstelling vervoerd. We zijn er blij om, ze is er graag en wij zijn er vertrouwd.

In haar eigen omgeving draaien we de muziek waar ze zo van houdt, we bewegen rustig om haar heen, praten tegen haar, regelen het bezoek, mijn man speelt op zijn gitaar de liedjes van vroeger en we zingen ze zachtjes mee. We raken zo vertrouwd met de situatie dat wij degenen zijn die troost bieden aan het bezoek en iedereen die om haar geeft informeren.

We weten niet wat ze nog hoort maar houden er rekening mee dát ze hoort en zorgen ervoor dat we niet over haar praten in haar nabijheid.

Negen dagen houdt ze dit vol, dan wordt ze onrustig en zie ik de betekenis van een doodsstrijd. Ze snakt letterlijk naar adem en waar ze eerst nog rustig haar hand liet strelen zwaait ze nu constant met haar arm en is alles haar duidelijk teveel. Ik vind het vreselijk en voel heel sterk dat ik haar nu niet meer alleen kan laten. Ze is bang, ze vecht…ik voel me zo machteloos. “Mam ga nu maar, laat het los, het is goed zo..” fluister ik met een dikke keel en tranen van machteloosheid en medelijden.

De arts wordt geroepen en er wordt overgegaan tot sedatie. De volgende ochtend overlijdt ze in haar slaap.

Op haar crematie speelt een achterkleindochter op de piano. Er zijn drie sprekers, er is een fotopresentatie van haar leven en alle 11 achterkleinkinderen leggen een roos op haar kist. Een mooi afscheid vindt iedereen.

Haar huisje is leeggehaald, de spulletjes zijn verdeeld en de rest is naar de Kringloopwinkel en het afvalstation gebracht. De administratie is al bijna afgehandeld.

En ik zit op mijn knieën bij een doos met spulletjes waarvoor ik geen bestemming weet, maar die ik ook niet weg kan doen. Ik blader nog een keer door de fotoalbums. Is dit wat er overblijft van 96 jaar leven? Een doos en wat foto’s? Nee, natuurlijk niet. Wat er overblijft is een plek in mijn hart. Bedankt lieve schat, voor alles.




Geplaatst op 19 maart 2019 15:10 en 565 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Marianne  
19 mrt 2019 16:30
Nou zeg, zit ik na lezing met vochtige ogen.. mooi beschreven, navoelbaar. Prachtige foto.

Redone  
19 mrt 2019 17:44
Indrukwekkend, gedeeltelijk herkenbaar, wat fijn dat ze naar haar eigen omgeving kon worden overgebracht en temidden van jullie kon overlijden, sterkte!
_





_
Joke  
19 mrt 2019 17:59
Wat een verhaal met kippenvel het zitten lezen
zo mooi geschreven wat je voelt en fijn dat ze toch naar haar vertrouwde omgeving kon gaan.

sterkte met alles

Benneke  
19 mrt 2019 20:25
Wat mooi en met liefde geschreven Willemijn.
_





_
WillemijnF  
20 mrt 2019 00:05
Dank jullie wel.