Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
Mantelzorg
_
Home__Weblog__Prikbord__Foto's__Links__Gastenboek__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


In dit blog wil ik verslag doen van de veranderende relatie met mijn ouders en schoonmoeder. Moeilijk, soms verdrietig maar vaak ook vrolijk en altijd waardevol.



Mijn Profiel

WillemijnF
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Opgesloten
17 augustus 2021 00:18

Een nacht in het ziekenhuis
05 juli 2021 13:04

Appeltaart
16 juni 2021 15:05

Leven in de mist
13 juni 2021 13:09

Het zit me toch niet lekker
07 juni 2020 13:51




Fotoboeken

Nog geen foto's toegevoegd.



Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door peetieq om 22:55
_
Peetieq Online

Door Wibootje om 22:54
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Wibootje om 22:50
_
Wibootje Online

Door Loezie om 22:49
_
Loezie Online

Door BIBI259 om 22:41
_
BIBI259 Online

Door Iney om 22:39
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Iney om 22:38
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Iney om 22:33
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst





_

Andere artikelen



Leven in de mist

Het gaat niet goed met mijn vader.

Het lijkt alsof hij in een mist leeft. Hij overziet de wereld niet meer, legt geen verbanden, begrijpt steeds minder. Waar hij een paar maanden geleden nog geïnteresseerd was in de tentoonstelling van de Tweede Wereldoorlog tijdens het Zandsculpturenfestijn en de beelden duidelijk herinneringen bij hem opriepen, verdwijnen ook de herinneringen van vroeger uit zijn geheugen. Zijn kortetermijngeheugen functioneert vrijwel al helemaal niet meer


Hij is wel gelukkig, lijkt het. Elke ochtend stapt hij opgewekt uit bed en hij is tevreden met een “bakkie koffie” in de tuin. Klagen doet hij niet. Elke zondag eten ze bij ons en dan straalt hij: “Ik heb heerlijk gegeten”, zegt hij altijd, maar weet niet meer wát hij at. “Gezellig hè?” constateert hij tevreden.

Voor mijn moeder is het zwaar. Ze is haar maatje kwijt, kan niets meer bespreken. Ze is er vrij laconiek onder, al zegt ze soms wel dat het niet meevalt. ”Maar ja, wat doe je eraan?”

Ik maak me wat zorgen om haar. Haar dagen zijn lang en eentonig en zeker vanwege de pandemie ook nogal eenzaam. Eigenlijk zijn mijn zus en ik de enige die nog regelmatig langskomen. Ze zou er eigenlijk eens uit moeten, bedenk ik. Ik stel voor om een camping te zoeken waar zij in een huisje kunnen en wij met de caravan kunnen staan. Mijn moeders gezicht klaart helemaal op. Dat lijkt haar leuk! “Vind je dat leuk Dirk? Met Hans en Willemijn op een camping en dan wij in een huisje?” vraagt ze mijn vader. “Ik vind alles best”, zegt hij, zijn standaardantwoord .

Ik regel het en tot onze vreugde zijn de weersverwachtingen goed. Dan glijdt mijn moeder, tien dagen voor vertrek, uit in de supermarkt. Ze krabbelt snel op, gegeneerd door de aandacht die ze trekt en wimpelt alle hulp af. “Ik mankeer niks”. Mij vertelt ze niets.

Een paar dagen later belt ze me op te zeggen dat ze niet meer kan lopen van de pijn. Na het verhaal te hebben gehoord regel ik dat ze naar de spoedpost in het ziekenhuis kan. Daar constateert de arts een gescheurde spier in haar lies. Paracetamol en blijven bewegen is het advies. “Dus ik mag wel op vakantie?” vraagt ze. Dat mag.

Maandag vertrekken we. De dag is gezellig, de zon schijnt, het huisje is mooi en ze genieten van de barbecue bij de caravan. Mijn moeder zegt wel een paar keer hoe heerlijk ze het vindt. Jammer dat lopen en fietsen niet gaat, maar wij hebben wel wat plannen gemaakt voor die week en zijn vast van plan mijn ouders lekker te verwennen.

De volgende ochtend belt mijn moeder mij al vroeg. “Het gaat niet Willemijn, breng ons maar naar huis. Pa is helemaal in de war”. Mijn vader begrijpt niet dat hij in een vakantiehuisje zit en denkt dat hij in een vreemd huis is, van een vreemde meneer die hem eruit zal slaan. Hij is de hele nacht onrustig geweest, is zelfs uit zijn bed gevallen en nu loopt hij steeds het park op, totaal verward. Ik vind het confronterend om mijn sterke, stoere pappa zo bang en onrustig te zien. Het verdriet zet zich vast in mijn keel en het duurt even voor het is weggeslikt.

Na een tijdje wordt hij wat kalmer. We zijn het erover eens dat ze naar huis gaan, dit gaat gewoon niet. Om het toch nog gezellig af te sluiten gaan we naar Utrecht, maken daar een rondvaart en eten daarna gezellig aan de kade. Mijn vader is gek op boten dus die kun je geen groter plezier doen. Hij is zich totaal niet bewust van de situatie en geniet van het moment. Wel vraagt hij steeds: “Waar zijn we eigenlijk?”

Eenmaal thuis zegt hij dat het een leuke week was.




Geplaatst op 13 juni 2021 13:09 en 489 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_

Er zijn nog geen reacties gegeven.