Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
Mantelzorg
_
Home__Weblog__Prikbord__Foto's__Links__Gastenboek__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


In dit blog wil ik verslag doen van de veranderende relatie met mijn ouders en schoonmoeder. Moeilijk, soms verdrietig maar vaak ook vrolijk en altijd waardevol.



Mijn Profiel

WillemijnF
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Opgesloten
17 augustus 2021 00:18

Een nacht in het ziekenhuis
05 juli 2021 13:04

Appeltaart
16 juni 2021 15:05

Leven in de mist
13 juni 2021 13:09

Het zit me toch niet lekker
07 juni 2020 13:51




Fotoboeken

Nog geen foto's toegevoegd.



Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door januitdelft om 23:59
_
Januitdelft Online

Door Bell55 om 23:54
_
Bell55 Online

Door inemaartje om 23:53
_
Inemaartje Online

Door redone om 23:51
_
Redone Online

Door tukker46 om 23:51
_
Tukker46 Online

Door Jos46 om 23:51
_
Jos46 Online

Door Hetty58 om 23:45
_
Hetty58 Online

Door Briesje om 23:44
_
Briesje Online





_

Andere artikelen



Een nacht in het ziekenhuis

“Willemijn, het ziekenhuis belde met de vraag of er vannacht iemand bij pa wil slapen”. Er klinkt lichte paniek door in de stem van mijn moeder aan de telefoon. Ik begrijp dat, want mijn moeder is doodmoe na een paar nachten met weinig slaap vanwege de benauwdheidsklachten van mijn vader.


“Ik ga wel, neemt u maar een slaappil straks en maak een goede nacht. U krijgt het nog druk genoeg”, bied ik aan. “Weet je het zeker? “ vraagt ze nog, maar ze sputtert niet lang tegen. Ze is duidelijk opgelucht.

Mijn ouders en ik hebben al een dag ziekenhuis achter de rug. ’s Morgens werd mijn vader per ambulance naar de SEH vervoerd en na ruim 4 uur(!) werd er, vooral na aandringen van onze kant, besloten tot een opname.

Mijn dementerende vader is volslagen in de war van het hele gebeuren. Normaal gesproken zegt hij weinig en volgt hij de gesprekken niet meer. Het grootste deel van de dag slaapt hij in zijn stoel. Maar nu is hij onnatuurlijk druk, hyper eigenlijk. Hij begrijpt niet waar hij is en waarom hij daar is. Hij denkt dat hij in de maling wordt genomen en schatert om elke dokter of verpleegkundige die iets van hem wil. ”Jij zit ook in het complot hè?” knipoogt hij naar de cardioloog. Hij straalt duidelijk uit: “Mij houden jullie niet voor de gek”. Mijn vader praat onophoudelijk, is niet rustig te krijgen.

Op de verpleegafdeling begrijpt hij niet dat hij een nachtje moet blijven, hoe vaak we het ook uitleggen. “U bent zo benauwd pap, de dokter wil even kijken hoe het gaat.” “Ik? Ben ik benauwd?” en tegen mijn moeder: “ Waar ga jij dan naartoe?” Uiteindelijk besluiten mijn moeder en ik maar gewoon te gaan. We zien het wel.

En dan nu dat telefoontje. Mijn vader loopt constant van de afdeling, is uitermate vriendelijk en vrolijk, benadrukt de verpleegkundige, maar men is bang dat hij valt en ze voorzien een onrustige nacht.

Even later loop ik de afdeling op en zie mijn vader op de gang. Hij is blij me te zien, vindt het reuze gezellig. “Het zijn zulke aardige mensen hier”, zegt hij “En ze kennen me allemaal. Zo leuk!” Ik snap het. Het halve ziekenhuis is al gewaarschuwd om uit te kijken naar meneer Overdijk en hem terug te brengen naar cardiologie. Ondanks alles moet ik erom grinniken. “Een meneer zei dat ik een kamer heb en ik zei nog dat ik niks had besproken. Wat denk je: krijg ik gewoon een kamer, zo geweldig!” Hij vertelt het op een toon alsof hij de loterij heeft gewonnen.

Ik wandel een beetje met hem rond, we trekken een blikje fris uit de automaat, babbelen aan een tafeltje op de gang en dan gaan we naar zijn kamer. Ik help hem in de badkamer met zijn pyjama, was hem een beetje en dan zeg ik dat hij even op bed moet gaan liggen. “Is dit mijn bed?” vraagt hij.

Als hij ligt, hoofdeind omhoog om de longen wat ruimte te geven, doof ik de lichten en sluit de gordijnen. In het donker klim ik op het bed dat naast het zijne is geplaatst en reageer helemaal niet meer op wat hij zegt. Binnen 2 minuten valt hij in slaap. Ik kijk op de klok: kwart voor 9. Dat wordt een lange nacht, vrees ik.

En dat klopt. Mijn vader wordt elk uur wakker. Eerst om te plassen vanwege de plastabletten, later omdat hij probeert het taaie slijm in zijn keel uit te hoesten. Elk uur naar de badkamer en élk uur als hij mij ziet: “Hé ben jij er ook?” Stralend blij. Ik heb me nog nooit zó welkom gevoeld. Als ik hem weer in bed stop en de deken over hem heentrek zegt hij tevreden: “Jij zorgt goed voor me”.

De relatie met mijn vader is niet bepaald gemakkelijk geweest. Onze karakters hebben vaak gebotst en ik heb me geregeld niet gewaardeerd gevoeld. Dat hij nu toestaat dat ik hem verzorg, dat hij pure liefde en blijheid naar me uitstraalt ontroert me meer dan ik verwacht. Deze rare nacht, samen in de donkere kamer in een vreemde omgeving voel ik een enorme verbondenheid met hem.

De volgende dag mag hij naar huis. Hij is voldoende opgeknapt, de medicijnen hebben hun werk gedaan. Als ik de dag daarop langskom en vraag of hij lekker heeft geslapen in zijn eigen bed weet hij niet meer dat hij in het ziekenhuis is geweest.

Die zondag haalt mijn man mijn ouders op om, zoals elke zondag, bij ons te eten. Als ik hem tegemoet loop als hij de kamer binnenkomt spreidt hij uitnodigend zijn armen. Ik laat me omhelzen en hij geeft me een dikke zoen. Voor het eerst in mijn leven…




Geplaatst op 05 juli 2021 13:04 en 613 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_

Er zijn nog geen reacties gegeven.