Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
Mantelzorg
_
Home__Weblog__Prikbord__Foto's__Links__Gastenboek__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


In dit blog wil ik verslag doen van de veranderende relatie met mijn ouders en schoonmoeder. Moeilijk, soms verdrietig maar vaak ook vrolijk en altijd waardevol.



Mijn Profiel

WillemijnF
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Opgesloten
17 augustus 2021 00:18

Een nacht in het ziekenhuis
05 juli 2021 13:04

Appeltaart
16 juni 2021 15:05

Leven in de mist
13 juni 2021 13:09

Het zit me toch niet lekker
07 juni 2020 13:51




Fotoboeken

Nog geen foto's toegevoegd.



Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door joke om 23:09
_
Joke Online

Door Iney om 23:09
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door joke om 23:08
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door fraagis om 23:08
_
Fraagis Online

Door elvira om 23:08
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door elvira om 23:07
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Iney om 23:07
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door elvira om 23:06
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst





_

Andere artikelen



Opgesloten

“Ik heb het toch altijd goed gedaan? Ik ben toch een gewone man? Waarom zit ik dan tussen criminelen?”

Mijn vader kijkt me wanhopig aan, hij huilt. “Ze sluiten me gewoon op, niemand vertelt me wat”.

Mijn moeder is opgenomen in het ziekenhuis omdat revalidatie thuis niet lukt. Mijn vader is op de gesloten afdeling van een zorginstelling geplaatst, een crisisplaats.


Hij begrijpt er helemaal niets van. In zijn hoofd word je opgesloten, gevangen genomen, als je een crimineel bent. Ik leg hem weer uit dat mama in het ziekenhuis ligt en niet voor hem kan zorgen en dat hij daarom een tijdje hier logeert.

We hebben een zware tijd achter de rug. Mijn zus en ik hebben beurtelings 24 uurszorg verleend aan onze vader, in afwachting van een crisisplaats. In ons rijke landje is er blijkbaar niet zomaar plaats voor een 90 jaar oude demente man. De eerste mogelijkheid was op anderhalf uur rijden van hun woonplaats. We weigerden. Dat zou namelijk betekenen dat we hem niet dagelijks zouden kunnen bezoeken én hij ook onze moeder niet zou kunnen zien. “Tja, alles zit nu eenmaal vol”, was het antwoord en ”Hij heeft dat toch niet door”. Toch wilden we het niet ,ook niet na het nauwelijks verkapte dreigement dat men “de handen ervan af zou trekken” als we dwars bleven liggen.

Uiteindelijk was er dan toch een plek dichtbij. We maakten de kamer gezellig met zijn eigen makkelijke stoel, zijn tafeltje, schilderijtjes van thuis en een ingelijste fotocollage, beelden van zaken die hem dierbaar zijn.

Maar hij vindt het niks. Als ik die ochtend binnenkom klampt hij zich huilend aan mij vast. Ik kan er niks aan doen en ik wil het niet, maar ook ik begin te huilen. Wat is dit intens triest, deze bange, wanhopige man. Al tientallen keren hebben mijn zusje en ik uitgelegd waarom hij tijdelijk hier verblijft. Het beklijft niet. Hij heeft zelf een verklaring bedacht, in een poging de eindjes aan elkaar te knopen, de stukjes die hij niet begrijpt. Dat zegt hij zelf: “Ik krijg het maar niet logisch, ik begrijp er niks van”.

We gaan naar buiten, naar mama in het ziekenhuis. Als we haar kamer binnenkomen snikt hij het weer uit. Mijn moeder doet mee en ik kijk ernaar en voel me zo machteloos en verdrietig.

De volgende dag krijg ik een huilende zus aan de telefoon. Gezellige familie zijn we, stelletje emo-konijnen… We kunnen gelukkig goed praten en doen het echt samen.

Ik maak een boekje met foto’s en het verhaal van wat er is gebeurd en waarom hij even niet thuis woont. Hij is zo in de war. ”Heb ik wel een huis?” vraagt hij. Ik vertel hem hoe zijn huis eruit ziet, zijn tuin, de vijver, het uitzicht op de dijk. Dat zegt hem wel wat. “Weet u weer waarom u even hier woont?” vraag ik maar weer. “ Ik snap er niks van”, zegt hij. ”Mama is gevallen en ligt in het ziekenhuis” zeg ik. ”Is ze gevallen?” vraagt hij verbaasd.

We gaan naar de gemeenschappelijke huiskamer. “Mijn vader kijkt naar de veelal zwijgende aanwezigen, knikkebollend aan de tafel. “Niet echt lachebekjes hier hè? “zegt mijn vader en ik schiet in de lach. Dat klinkt toch wel echt weer als mijn pa. Hij lacht mee.

Langzamerhand gaat het iets beter. “Ik mis een beetje mijn optimistische papa” zeg ik hem. ”Dat ben ik ook wel”, zegt ie.””Het komt wel goed pap. Het is even rot, maar het komt wel goed, een paar weekjes maar. Dat kunnen we toch wel, wij met elkaar?” “Tuurlijk”, zegt ie ”het is niet anders”.

Vanmorgen komt hij me voor het eerst lachend tegemoet en omhelst me. Mijn man is voor het eerst mee en het is met zekere trots dat hij zijn kamer laat zien. ”Ze zorgen goed voor me hoor”, zegt hij.

In de huiskamer eet hij een laat ontbijt, hij heeft uitgeslapen, en wij nemen een kopje koffie. Op de lege plaats aan tafel, naast mij, wordt een slapende meneer in een rolstoel geschoven. “Dit is Roel”, zegt de verzorgster. Mijn vader kijkt naar hem. “Veel aanspraak heb je hier niet” zegt hij tegen me.

“Ja pap, mensen hebben verschillende vormen van zorg nodig, we zijn niet allemaal hetzelfde”, zeg ik, “de een is wat helderder dan de ander”. Dan opent Roel zijn ogen en kijkt me schuin aan. ”Hoe schat je mij in?” vraagt hij. Enigszins betrapt zeg ik: ”Dat weet ik nog niet Roel, ik ken je nog niet zo goed”. “ Dan hoor ik het morgen wel”, zegt ie en doet zijn ogen weer dicht.

Als we mijn moeder bezoeken is mijn vader ook vrolijk. “Ik ben wat rustiger in mijn hoofd”, zegt hij zelf, “het gaat beter”. Ook het terugbrengen gaat deze keer rustig. Ik leg uit dat ik nu echt wegga omdat ik nog boodschappen moet doen. “Natuurlijk, ga maar hoor. Het is goed”, zegt hij.Nog even een knuffel en dan ga ik.

De steen op mijn maag is weg.




Geplaatst op 17 augustus 2021 00:18 en 477 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_

Er zijn nog geen reacties gegeven.